کمتر کسی در تاریخ موسیقی به اندازه‌ی باخ بر ساختار موسیقی غربی تأثیر گذاشته است. او که دوران باروک را به اوج رساند، با تنظیم‌های پیچیده، هارمونی‌های بی‌نظیر و تکنیک‌های کنترپوان، استانداردهایی را برای موسیقی کلاسیک وضع کرد که تا امروز در موسیقی جاز، راک و الکترونیک نیز ردپای آن‌ها دیده می‌شود.

خاندان باخ پیش از تولد او نیز چندین آهنگ‌ساز برجسته داشتند. او به‌عنوان آخرین فرزند یوهان آمبروزیوس، موسیقی‌دان شهر آیزناخ، متولد شد. باخ در ده سالگی پدر و مادرش را از دست داد و پنج سال بعد را نزد برادر بزرگ‌تر خود، یوهان کریستف، زندگی کرد و سپس آموزش موسیقایی‌اش را در لونبورگ ادامه داد. در سال ۱۷۰۳ به تورینگن بازگشت و به‌عنوان موسیقی‌دان کلیساهای پروتستان در آرنشتات و مولهاوزن فعالیت کرد. در همین دوره، او مدتی طولانی در دربارهای وایمار حضور داشت و آثار ارگ خود را گسترش داد، و همچنین به دربار اصلاح‌شده کوتِن رفت که در آنجا بیشتر به موسیقی مجلسی می‌پرداخت. در سال ۱۷۲۳، او به‌عنوان توماسکانتور (سرپرست موسیقی کلیسای توماس و مدرسهٔ وابسته به آن) در لایپزیگ منصوب شد. در آنجا، برای کلیساهای اصلی لوتری شهر و نیز برای مجموعهٔ دانشجویی دانشگاه لایپزیگ، یعنی کالجیوم موزیکوم، موسیقی می‌نوشت. او در ۱۷۲۶ انتشار آثار ارگ و دیگر قطعات کلاویه‌ای‌اش را آغاز کرد. در لایپزیگ—چنان‌که در برخی از سمت‌های پیشین او نیز رخ داده بود—روابط پرتنشی با کارفرمایان خود داشت. این وضعیت تا حدی با اعطای عنوان «آهنگ‌ساز دربار انتخاب‌گر زاکسن» توسط آگوست سوم، پادشاه لهستان، در ۱۷۳۶ بهبود یافت. در دهه‌های پایانی زندگی، باخ بسیاری از آثار پیشینش را بازنگری و گسترش داد. او در ۱۷۵۰، در ۶۵ سالگی، بر اثر عوارض ناشی از عمل جراحی چشم درگذشت. چهار تن از بیست فرزند او—ویلهلم فریدمان، کارل فیلیپ امانوئل، یوهان کریستف فریدریش و یوهان کریستیان—آهنگ‌ساز شدند.

باخ شیوه‌های تثبیت‌شدهٔ موسیقی آلمانی را با مهارت بی‌نظیر خود در کنترپوان، سازمان‌دهی هارمونی و موتیفی، و نیز با بهره‌گیری از ریتم‌ها، فرم‌ها و بافت‌های موسیقایی کشورهای دیگر، به‌ویژه ایتالیا و فرانسه، غنا بخشید. آثار او شامل صدا کانتات‌های مذهبی و غیرمذهبی است. او موسیقی لاتینی کلیسایی، پاسیون‌ها، اوراتوریوها و موتت‌ها را تصنیف کرد. باخ سرودهای لوتری را نه‌تنها در آثار آوازی بزرگش، بلکه در کُرال‌های چهاربخشی و ترانه‌های مذهبی‌اش نیز به‌کار گرفت. او برای ارگ و دیگر سازهای کلاویه‌ای به‌طور گسترده آهنگ ساخت. همچنین کنسرتوهایی—از جمله برای ویولن و برای هارپسیکورد—و سوئیت‌هایی برای موسیقی مجلسی و ارکستر نوشت. بسیاری از آثار او بر پایهٔ تکنیک‌های کنترپوانی نظیر کانن و فوگ بنا شده‌اند.

چندین دهه پس از مرگش، باخ در سدهٔ هجدهم همچنان عمدتاً به‌عنوان نوازندهٔ ارگ شناخته می‌شد. تا سال ۲۰۱۳، بیش از ۱۵۰ ضبط از دفتر کلاویهٔ خوش‌ساخته منتشر شده بود. در سدهٔ نوزدهم چندین زندگی‌نامه از باخ منتشر شد و تا پایان همان سده، تمامی آثار شناخته‌شدهٔ او چاپ شدند. پژوهش‌های باخ‌پژوهی از طریق نشریات—و بعدها وبگاه‌های ویژه—و نیز آثاری همچون فهرست آثار باخ (BWV) و چاپ‌های انتقادی جدید از آثار او گسترش یافت. موسیقی او با تنظیم‌های فراوان—از جمله «ایر برای سازهای زهی در ر ماژور» و «یسو، شادی آرزومندان» —و همچنین ضبط‌های گوناگون، از جمله سه مجموعهٔ کامل آثارش به مناسبت دویست‌وپنجاهمین سالگرد درگذشت او، بیش‌ازپیش محبوب شد.